رویاهای گمشده

چرا عکس حاج رحمان را برداشتم.

اگر پدر خدا بیامرزش هنوز زنده بود نمیگذاشت که این پسر بی وجدان از این قرتی بازی ها در بیاورد و دزدکی از من عکس بیاندازد و بعد برود اون سر دنیا و حیثیت و آبروی من پیر مرد را اینطوری به بازی بگیرد.

تا وقتی که اینجا بود از صدای توپ بازی کردن توی کوچه و اذیت و قرتی بازی های این بدبخت بیچاره فلک زده، کسی توی این محله خواب و آسایش راحتی نداشت،

حالا هم که راهش را کشیده و رفته، ما باید آخر عمری اینجا تقاصش را پس بدهیم.

* گوشه ای از سخنان حاج رحمان دیشب در قهوه خانه سر کوچه.

روی خط های قالی.

تابستان ها بعد از نهار نمیگذاشتند برویم توی حیاط بازی کنیم.

حاج رحمان همسایه پایینی ما، ظهر ها در حجره اش را که توی بازار وکیل پایین میکشید، برمیگشت خانه و نهارش را که میخورد، عادت داشت توی حیاط زیر سایه درختها، باید چرتش را میزد.

حاج رحمان یکی دوبار چغلی ما را کرده بود و بابای ما هم که هنوز چند تا از قسط های فرش اتاق پذیرایی را به او بدهکار بود، بعد از ظهرها ما را از بازی کردن توی حیاط منع میکرد.

برای همین ناهارمان را که میخوردیم، همانجا توی اتاق پذیرایی با ماشین های کوچک پلاستیکی، روی خط های قالی، اتوبوس سواری میکردیم.

مسافرها را سوار میکردیم و چمدانها را بالای اتوبوس بار میزدیم و راه میافتادیم بطرف تهران.

از زیر دروازه قرآن که رد میشدیم صلوات میفرستادیم.

از پلیس راه که میگذشتیم، زرقان یک توقف کوتاهی میکردیم برای حلوای ارده و بعد همینطور میرفتیم تا شهرضا برای نهار.

مسافرهای اصفهان را که پیاده میکردیم اتوبوس خلوت میشد و بقیه میخوابیدند.

غروب که به قم میرسیدیم وقت نماز بود و خرید سوهان.

و بعد در تاریکی جاده بود که یواش یواش چراغهای تهران از دور پیدا میشد.

به نزدیکی تهران که میرسیدیم باز هم صلوات میفرستادیم.

همه این مسافت دراز یک ساعتی بیشتر طول نمیکشید.

فقط منتظر بودیم تا حاج رحمان از چرت بعد از ظهرش بیدار بشود.

*

سالها گذشت.

بابای ما یک سال قبل از مرگش آخرین قسط بدهی هایش را داد.

ما از آن خانه رفتیم.

ماشین های پلاستیکی همان سال توی اسباب کشی گم شدند.

*

نمیدانم حاج رحمان هنوز توی حیاط زیر سایه درختها چرت بعد از ظهرش را میزند یا نه؟

ما که هنوز روی خط های قالی، سرگردان مانده ایم.

شیراز. روزنامه خبر جنوب. دوشنبه ۲۴ مهر ۱۳۸۵.

به یاد پاییز های شیراز.

ــ   برگ خزان: ویگن.  ــ   اولین دیدار: هوشمند عقیلی.  ــ

من این نیویورک را دوست ندارم.

هر کجای نیویورک که پا میگذاری یک احساس خفه کننده ای هوای شهر را پر کرده.

بی اختیار بعدازظهر های جمعه کودکی ات را به یادت می آورد.

در هر گوشه و کنار شهر، فاجعه ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ هنوز همچون گرد و غبار خاکستری غمگینی، چهره مردم را پوشانده.

همچون لکه ننگی که برای همیشه بر پیشانی مسببین این فاجعه تاریخی به جای مانده.

من این نیویورک را دوست ندارم.

رویاهای گمشده در نیویورک.

برای یک ماموریت اداری، شرکت در یک سمینار و دیداری با یکی دو تا از همکلاسی های قدیمی، چند روزی را در نیویورک هستم.

همیشه دلم میخواست رسیدن پاییز در سنترال پارک نیویورک را از نزدیک ببینم.

در کوچه های شیراز.

مبادا عریان باشی که خود عذابی ست.

دختر یکی از آشنایان ما که پدرش را تابستان امسال به خاطر بیماری سرطان از دست داده بود، امسال به کلاس اول دبستان میرفت.

به همین خاطر چند هفته پیش یک بسته کوچکی تهیه کردم و آن را با چند دفتر و مداد رنگی و خط کش و مداد پاکن و مدادتراش های رنگارنگ پر کردم و یک کفش بسیار معمولی کوچک و یک پیراهن ساده هم داخل آن گذاشتم و برایش به آدرس خانه شان، به شیراز پست کردم. 

دیروز زنگ زدند که بسته رسید و از فرستادن هدایا تشکر کردند.

وقتی گفتند که در بسته را در پستخانه باز کرده بودند، پرسیدم که چه چیزهایی داخل بسته بود؟

گفتند دو تا دفتر و یک خط کش و یکی دو تا مداد پاک کن.

کفش و پیراهن و بقیه مداد رنگی ها را برداشته بودند.

*

آقا و یا خانم عزیزی که ترا نمیشناسم:

میدانم که فرزندت امسال با یک کفش و پیراهن نو به مدرسه میرود و با مداد رنگی های رنگ و وارنگی که برایش برای سال تحصیلی جدید خریده ای بسیار خوشحال هست.

مبارکش باشد.

خیال خودت هم راحت باشد، من از تو هیچ گله ای ندارم.

خوشحالی فرزندت و دیدن چهره خندانش زمانی که این هدیه ها را به او میدادی خودش ارزش فراوانی دارد و خاطره اش تا همیشه برای هر دو شما در زندگی به یادگار میماند. 

مگر من و تو همین را نمیخواستیم؟