تاکسی های شیراز. خیابان زند.
۱ نفر: ۵ زار. ۲ نفر: ۷ قران. ۳ نفر: ۱ تومان. دربست: ۵ تومان.
من مشتعل عشق علی ام چه کنم. به خاطر تو. فراموشم نکن. ذلیلتم. آخر عشق رسوائیه. مادر دوستت دارم. دل شکستن هنر نیست. کاکو تو هم صلواتی بفرست.
۲۰ کیلومتر سرعت: مقصد. ۱۰۰ کیلومتر سرعت: قبرستون.
کرایه خود را قبلا آماده فرمایید. لطفا در را آهسته ببندید.
" شیرین بیان " عشرتکده شیراز بود که چند کیلومتری خارج از شهر در مسیر جاده کازرون قرار داشت. امورات داخلی این محله را داش سبیل کلفت زنجیر کشی اداره میکرد که روزها با دوچرخه اش از این کوچه به آن کوچه بالای دست نوچه هایش میگشت، یک دستمال یزدی دور گردنش می انداخت، به آهنگهای جواد یساری و گیتا گوش میداد و گاهی هم سیگار نخی و آدامس و دستمال کاغذی میفروخت. یکی از مشخصات این داش گردن کلفت همان سبیل چرب تاب داده اش بود که به خاطر کشیدن سیگار و تریاک زیاد حسابی زرد شده بود. برای همین اسمش را گذاشته بودند: سبیل طلا.
یادگاری از یک صندوقچه قدیمی.
من شیراز هستم.
اگر از محله ای، گذری، کوچه پس کوچه ای، دبیرستانی قدیمی و ...
خاطره ای دارید، آدرسش را برایم ایمیل بزنید.
هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری من اون ماهو دادم به تو یادگاری
در یک بعد از ظهر خیس پاییزی، پدر خدابیامرز ما اولین آی پاد " iPod " دست دوم خودش را سر سه راه پهلوی با چونه و سلام و صلوات از جلال مطرب به قیمت ۱۴ تومان خرید و روی سرش گذاشت و با ذوق و شوق به خانه آورد. بعد عصرها همینکه توی کوچه میپیچیدی، صدای خش خش برگها بود و پشت دیوار صدای قمرالملوک وزیری.
شیراز. اکبر آباد. یک قهوه خانه، یک رود آب و چهارتا درخت دورافتاده. و عصرهای جمعه که پدر پتو و قلیان و کاهو و ترشی را توی صندوق عقب میریخت و همه راه میافتادیم بطرف اکبر آباد. و ما هیچوقت نفهمیدیم چرا وقتی که پدر میدید یک پیکان و یا یک آریا و شاهینی زیر سایه درختها پارک کرده، پایش را روی پدال گاز میگذاشت و زیر لب میگفت: استغفرالله ... میریم بالاتر. و آنقدر بالاتر میرفت که به تخت جمشید میرسیدیم. و شب که پایین برمیگشتیم، اکبرآباد تاریک بود و ساکت.
