خیابان های قدیمی.
آن سالهای دور، احترام و دست بوسی بزرگترها و پا به سن گذاشته ها که جای خودش داشت، آدمها حتی به اسم و رسم خیابانهای قدیمی هم احترام میگذاشتند. مثلا اگر یک روز شهرداری می آمد و بالای خیابانی را اسفالت میکشید و آن درازتر میکرد، اقلا بزرگواری هم میکرد و اسم خیابان قدیمی را باز روی خیابان جدیدی که کشیده بود میگذاشت.
مثل خیابان منوچهری کهنه و منوچهری نو. قاآنی کهنه و قاآنی نو. مشیر کهنه و مشیر نو.
بعد توی خیابان جدید به جای "بقالی کل محمود"، "سوپر مارکت هانی" باز میشد و به جای "قهوه خانه مش مرتضی"، "کافی شاپ و اسپرسو". مردم "نانوایی کریم سنگکی" را ول میکردند و جلو "نان ماشینی - ایتالیایی آلبرتو" صف میکشیدند و "رقیه خانم بند انداز" جایش را به "سالن آرایش و زیبایی فرشته" میداد.
البته گاهی هم این دو تا خیابان آب شان توی یک جوب نمیرفت و شاخ و شونه شان به هم میپیچید. اگرچه بیشتر این خیابان پیر قدیمی بود که چون زمین گیر شده بود و دیوار کوتاه دیگری هم پیدا نمیکرد، سر چهار راه، یک طرفه ایستاده بود و هی بهانه میگرفت و جلو در و همسایه به خیابان جدید زور میگفت. ولی همیشه خیابان جدید احترام ریش سفید و دیوار خمیده و اسفالت خاکستری خیابان قدیمی را نگه میگذاشت و خودش را به کوچه علی چپ میزد و یواشکی از زیر گذر رد میشد.
یک بار هم وسط یکی از همین دعوا ها، خیابان قدیمی که عین آخر کوچه هفت پیچ به بن بست خورده بود و راه پس و پیش هم نداشت، به خیابان نو ساز گفته بود: فکر نکن که با دو تا سوپر مارکت و چهار تا بوتیک و سه تا آپارتمان فسقلی و یک اسفالت نو اومدی اینجا برای خودت تابلو زدی و اسم خودت را بلوار گذاشتی. مردم هنوز اگر بخوان بیان تو پیاده رو جلو مغازه های قرتی تو قدم بزنند، باید اول بیان از رو کفن خاکی من رد بشن.
